லண்டன்: இங்கிலாந்து அணிக்கு எதிரான ஐந்தாவது டெஸ்ட் போட்டியில் இந்திய அணி கடைசி நாள் அன்று 6 ரன் வித்தியாசத்தில் வெற்றி பெற்றது. அப்போது இந்திய அணி என்ன திட்டத்துடன் களமிறங்கியது? எப்படி 57 நிமிடத்தில் வெற்றி பெற்றது? என்பது பற்றி விரிவாக பார்க்கலாம்.
ஓவல் மைதானத்தில் கடைசி நாள் காலை, இங்கிலாந்து ரசிகர்களின் ஆரவாரம் விண்ணைப் பிளந்தது. வெற்றிக்கு வெறும் 35 ரன்கள், கையில் 4 விக்கெட்டுகள். இங்கிலாந்தின் வெற்றி கிட்டத்தட்ட உறுதியாகிவிட்டது, தொடரை 3-1 என வென்றுவிடலாம் என்ற இறுமாப்புடன் இங்கிலாந்து வர்ணனையாளர்கள் பேசிக்கொண்டிருந்தனர். ஆனால், அடுத்த 57 நிமிடங்களில் எல்லாமே மாறியது. அது வெறும் கிரிக்கெட் ஆட்டம் அல்ல, இந்திய பந்துவீச்சாளர்களின் வெறியாட்டம்.

374 ரன்கள் என்ற இமாலய இலக்கை விரட்டிய இங்கிலாந்து அணி, நான்காம் நாள் ஆட்ட நேர முடிவில் 6 விக்கெட் இழப்பிற்கு 339 ரன்கள் எடுத்திருந்தது. ஹாரி ப்ரூக் மற்றும் ஜோ ரூட்-இன் சதங்கள் இந்திய அணியின் கைகளில் இருந்து போட்டியை முழுவதுமாகப் பறித்திருந்தன. கடைசி நாளான திங்கட்கிழமை, மந்தமான வானிலையின் கீழ் ஆட்டம் தொடங்கியபோது, இந்தியாவின் வெற்றிக்கு யாருமே ஒரு சதவீதம் கூட வாய்ப்பு கொடுக்கவில்லை.
ஐந்தாம் நாள் ஆட்டம் தொடங்கிய முதல் இரண்டு பந்துகளிலேயே பவுண்டரிகள் பறக்க, இந்திய ரசிகர்களின் கடைசி நம்பிக்கையும் கரையத் தொடங்கியது. ஆனால், கேப்டன் சுப்மன் கில்-லும், முகமது சிராஜ்-ம் வேறு ஒரு திட்டத்துடன் களத்திற்கு வந்திருந்தனர். தற்காப்பு என்ற பேச்சுக்கே இடமில்லை, கடைசி விக்கெட் வரை தாக்குதல் ஆட்டம் ('All-out Attack') நடத்துவதுதான் அந்த மெகா வியூகம்.
அந்த வியூகத்தின் கதாநாயகனாக அவதாரம் எடுத்தார் முகமது சிராஜ். "என்னால் இன்று போட்டியை வெல்ல முடியும் என்று எழுந்தபோதே நம்பினேன்" என போட்டிக்குப் பிறகு அவர் கூறியது, களத்தில் அவரது ஒவ்வொரு பந்திலும் வெளிப்பட்டது. தனது முதல் ஓவரின் மூன்றாவது பந்திலேயே, ஜேமி ஸ்மித்-தை ஒரு அற்புதமான பந்தில் வீழ்த்தி முதல் அடியைக் கொடுத்தார் சிராஜ். இங்கிலாந்துக்கு தேவை 27 ரன்கள்.
சிராஜ் ஒரு முனையில் நெருப்பைக் கக்க, மறுமுனையில் பிரசித் கிருஷ்ணா அவருக்குக் கச்சிதமாகத் துணை நின்றார். அடுத்த சில நிமிடங்களில், ஜேமி ஓவர்டன்-ஐ (Jamie Overton) தனது வேகத்தால் நிலைதடுமாறச் செய்து எல்.பி.டபிள்யூ முறையில் வெளியேற்றினார் சிராஜ். நடுவரின் தீர்ப்புக்கு எதிராக இங்கிலாந்து மேல்முறையீடு செய்ய, அது 'அம்பயர்ஸ் கால்' (Umpire's Call) என வர, இந்திய முகாமில் உற்சாகம் கரைபுரண்டோடியது.
20 ரன்கள் தேவை, 2 விக்கெட்டுகள் மட்டுமே மீதம் என்ற நிலையில், பிரசித் கிருஷ்ணா தனது பங்குக்கு ஜோஷ் டாங்-கை ஒரு சிறப்பான யார்க்கரில் போல்டாக்கி இங்கிலாந்தின் கதைக்கு முற்றுப்புள்ளி வைக்கும் வேலையைத் தொடங்கினார்.
கையில் ஏற்பட்ட காயத்துடன், ஒற்றைக் கையால் பேட்டிங் செய்ய கிரிஸ் வோக்ஸ் களமிறங்கியது அனைவரையும் ஆச்சரியப்படுத்தியது. அவரை எப்படியாவது காப்பாற்ற நினைத்த கஸ் அட்கின்சன், சிராஜ் பந்தில் ஒரு சிக்சர் அடித்து பரபரப்பைக் கூட்டினார். இங்கிலாந்து வெற்றிக்கு தேவை வெறும் 11 ரன்கள்.
ஆனால், அது சிராஜின் நாள். தனது வெறியாட்டத்தின் உச்சமாக, 143 கி.மீ வேகத்தில் ஒரு மிரட்டலான யார்க்கரை வீச, அது அட்கின்சன்-இன் ஸ்டம்பைப் பதம் பார்த்தது. மொத்த இந்திய அணியும் மைதானத்தில் துள்ளிக் குதித்துக் கொண்டாடியது. வெறும் 57 நிமிடங்களில், 28 ரன்களை விட்டுக்கொடுத்து 4 விக்கெட்டுகளைச் சாய்த்து, நம்பமுடியாத ஒரு வெற்றியை இந்தியா பதிவு செய்தது.
இந்த 57 நிமிட ஆட்டம், தனிப்பட்ட வீரர்களின் திறமையை மட்டும் காட்டவில்லை. கோலி, ரோஹித், பும்ரா போன்ற ஜாம்பவான்கள் இல்லாத ஒரு இளம் அணி, தோல்வியின் விளிம்பில் இருந்து எப்படி மீண்டு வர முடியும் என்பதற்கு ஒரு பாடமாக அமைந்தது. கில்-லின் அஞ்சாநெஞ்ச கேப்டன்சியும், சிராஜின் சிங்க வேட்டையும்தான் இந்த சரித்திர வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம்.